Igrzyska śmierci: Ballada ptaków i węży (2023)

Osiemnastoletni Coriolanus Snow dorasta w Kapitolu, lecz nazwisko jego rodziny znaczy więcej niż stan jej majątku. Wojna pozostawiła Snowów z niewielkimi środkami, dlatego chłopak liczy, że szkolne osiągnięcia pomogą mu odzyskać dawną pozycję. Szansa pojawia się przy Dziesiątych Głodowych Igrzyskach, kiedy uczniowie Akademii po raz pierwszy otrzymują role mentorów trybutów. Coriolanusowi przypada Lucy Gray Baird z Dystryktu Dwunastego. Dziewczyna od początku wyróżnia się wśród uczestników: śpiewa, potrafi przyciągnąć uwagę publiczności i nie zachowuje się tak, jak Kapitol oczekuje od skazanej na arenę trybutki. Snow szybko rozumie, że jej popularność może stać się jego własną drogą do nagrody i prestiżu. Zaczyna więc szukać sposobów, by zwiększyć jej szanse, jednocześnie poruszając się wśród nauczycieli oraz politycznych zasad świata, w którym współczucie łatwo zostaje uznane za słabość. Relacja mentora i Lucy Gray stopniowo wykracza poza czystą kalkulację. Coriolanus musi wybierać między ambicją, lojalnością wobec dziewczyny a wymaganiami Kapitolu. Każda decyzja uczy go przy tym, jak można wpływać na ludzi za pomocą widowiska, strachu i dobrze skonstruowanej opowieści, zanim sam znajdzie się znacznie bliżej Dystryktu Dwunastego, niż kiedykolwiek planował. Jednocześnie twórcy widowiska szukają sposobu, by zwiększyć zainteresowanie mieszkańców Kapitolu, więc pomysły mentorów zaczynają wpływać na zasady transmisji i sposób prezentowania uczestników publiczności.