Primetime (2026)

Rok 2006. Chris Hansen prowadzi program „To Catch a Predator” i chce stworzyć materiał, który zapisze się w historii amerykańskiej telewizji. Mechanizm przygotowywanych prowokacji opiera się na fałszywych profilach nastolatków oraz dorosłych osobach odgrywających rolę przynęty. Mężczyźni podejmujący rozmowę z rzekomo nieletnimi są zapraszani do specjalnie przygotowanego domu. Tam zamiast spodziewanego spotkania czeka na nich Hansen, ekipa telewizyjna i kamery rejestrujące konfrontację. Za kulisami trzeba skoordynować pracę producentów, osób prowadzących rozmowy w sieci, przynęty oraz służb, które mogą wkroczyć po wyjściu podejrzanego z budynku. Im większy rozgłos zdobywa format, tym mocniej śledztwo miesza się z logiką telewizyjnego widowiska. Hansen staje się twarzą programu i człowiekiem ścigającym kolejne wyniki oglądalności, a każda nowa akcja musi przebić poprzednią. Ekipa działa pod presją czasu, ryzyka prawnego i świadomości, że prowokacje dotyczą realnych ludzi oraz możliwych przestępstw. Granica między dokumentowaniem, wymierzaniem publicznego osądu i tworzeniem programu dla masowej widowni zaczyna się zacierać. Dążenie Hansena do „telewizyjnej historii” prowadzi zespół w stronę operacji, w której kontrola nad wydarzeniami może okazać się znacznie mniejsza, niż zakładają przygotowane scenariusze. W centrum wydarzeń pozostaje więc człowiek, który musi jednocześnie prowadzić konfrontacje, reagować na nieprzewidziane zachowania i pamiętać, że po drugiej stronie kamer działają śledczy.