Disforia (2025)

Esther i Tomás chcą wyjechać z kraju, zanim narastający kryzys społeczny całkowicie odbierze im możliwość bezpiecznego rozpoczęcia życia gdzie indziej. Wraz z córką Say jadą do letniego domu, który planują szybko sprzedać, a uzyskane pieniądze przeznaczyć na przeprowadzkę do Francji. Wokół coraz częściej dochodzi do grabieży i aktów przemocy, dlatego odizolowana posiadłość nie daje takiego spokoju, jakiego oczekiwali. Rodzina nie zdaje sobie sprawy, że została wybrana przez ludzi zajmujących się transmitowaniem prawdziwego cierpienia w ukrytej części internetu. Obserwatorzy śledzą dom i przygotowują sytuację tak, by zwykły pobyt zamienił się w widowisko dla odbiorców szukających coraz bardziej ekstremalnych materiałów. Początkowo drobne sygnały można wytłumaczyć napięciem związanym z przeprowadzką albo chaosem panującym w kraju. Z czasem Esther i Tomás zaczynają jednak rozumieć, że ktoś zna ich położenie, obserwuje reakcje i celowo ogranicza możliwości ucieczki. Najważniejsze staje się bezpieczeństwo Say, której rodzice nie mogą wyjaśnić pełnej skali zagrożenia. Próba wydostania się z domu wymaga od nich ustalenia, gdzie znajdują się kamery, ilu ludzi bierze udział w polowaniu i czy jakikolwiek kontakt ze światem zewnętrznym nadal można uznać za prywatny. Najbardziej przerażające jest poczucie, że napastnicy nie działają wyłącznie dla własnej satysfakcji: gdzieś po drugiej stronie ekranu znajdują się widzowie gotowi płacić za dalszy ciąg.