Ostatni dom (2026)

Ann i Jason budzą się pewnego dnia w domu, którego nie mogą opuścić. Wraz z dziećmi próbują otworzyć drzwi i znaleźć drogę na zewnątrz, lecz niewidzialna bariera oraz nieznane zagrożenie skutecznie odcinają rodzinę od świata. Początkowo liczą, że sytuacja jest chwilowa i ktoś wkrótce przyjdzie z pomocą. Kontakt z sąsiadami okazuje się bardzo ograniczony, a zapasy zaczynają znikać znacznie szybciej, niż ktokolwiek przewidywał. Deszcz przynosi dodatkowe niebezpieczeństwo, a w pobliżu pojawiają się stworzenia reagujące na obecność ludzi. Rodzina musi więc potraktować własny dom jak zamknięty ekosystem. Każdy litr wody, porcja jedzenia i fragment przestrzeni zaczyna mieć znaczenie. Z czasem improwizują sposoby zdobywania pożywienia oraz wykorzystują elementy budynku, które wcześniej służyły zupełnie innym celom. Dzieci dorastają w warunkach, w których świat poza ścianami istnieje głównie we wspomnieniach rodziców. Największy problem pojawia się wtedy, gdy zdrowie jednego z domowników wymaga czegoś, czego nie można znaleźć wewnątrz. Ann i Jason muszą zdecydować, czy ryzykować kontakt z tym, co trzyma ich w zamknięciu, czy dalej polegać na coraz skromniejszych zasobach. Przetrwanie zależy nie tyle od siły, ile od zdolności rodziny do wspólnego rozwiązywania problemów i zachowania wzajemnego zaufania przez czas, którego długości nikt nie potrafi przewidzieć.