Wielki marsz (2025)

W niedalekiej przyszłości pięćdziesięciu nastolatków zostaje wybranych do transmitowanego na cały kraj wydarzenia organizowanego przez wojskową władzę. Uczestnicy mają iść przed siebie bez wyznaczonej mety, utrzymując wymagane tempo. Każde zwolnienie oznacza ostrzeżenie. Po trzecim żołnierze wykonują wyrok na człowieku, który nie zdoła wrócić do odpowiedniej prędkości. Zawody kończą się dopiero wtedy, gdy na drodze pozostanie jeden żywy uczestnik, mogący poprosić o dowolną nagrodę. Raymond Garraty wyrusza z przekonaniem, że przygotował się na wysiłek, lecz pierwsze godziny szybko uświadamiają mu, że odporność fizyczna jest tylko częścią próby. Obok idą Peter McVries, Stebbins, Hank Olson, Arthur Baker, Gary Barkovitch i inni chłopcy, z których każdy ma własny powód udziału. Organizatorzy zakładają, że rywalizacja wyeliminuje solidarność, jednak wspólne zmęczenie prowadzi do rozmów, żartów oraz prób podtrzymywania słabszych na duchu. Jednocześnie każdy wie, że ostatecznie może przetrwać tylko jeden. Kolejne kilometry odbierają uczestnikom sen, siłę i poczucie czasu, a Major obserwuje pochód jako element państwowego spektaklu. Raymond musi mierzyć się z pytaniem, czy w grze opartej na pewnej śmierci pozostałych da się zachować przyjaźń i własne zasady. Z każdym ostrzeżeniem dźwięk wydawanej komendy zaczyna znaczyć więcej niż zmęczenie, bo wszyscy uczestnicy wiedzą, że następny moment słabości może być ich ostatnim.