Dźwięk śmierci (2026)

Grupa licealistów trafia na starożytny aztecki artefakt przypominający gwizdek. Przedmiot wygląda jak osobliwa pamiątka, więc początkowo nikt nie traktuje poważnie historii związanych z jego przeznaczeniem. Jeden dźwięk wystarcza jednak, by zabawa zmieniła się w problem, którego nie da się odłożyć na później. Młodzi ludzie odkrywają, że gwizd uruchamia klątwę: osoby, które go usłyszały, zaczynają być ścigane przez przerażające wizje własnej przyszłej śmierci. Zagrożenie nie działa według zasad zwykłego prześladowcy. Przybiera formy dopasowane do konkretnych ofiar i pojawia się wtedy, gdy bohaterowie najmniej mogą sobie pozwolić na utratę kontroli. Kolejne ataki przekonują grupę, że zniszczenie artefaktu lub zwykła ucieczka mogą nie wystarczyć. Trzeba ustalić, skąd pochodzi przedmiot, w jaki sposób był używany i czy istnieje sposób na przerwanie łańcucha wydarzeń, który sami nieświadomie uruchomili. Poszukiwanie odpowiedzi prowadzi ich do dawnej historii gwizdka, podczas gdy czas między kolejnymi spotkaniami z klątwą staje się coraz krótszy. Przyjaciele muszą działać razem, choć strach sprawia, że każdy z nich zaczyna przede wszystkim myśleć o własnym losie. Nie mogą też przewidzieć, kiedy nastąpi następny atak, bo klątwa nie daje prostego harmonogramu. Każda próba normalnego funkcjonowania może zakończyć się spotkaniem z obrazem tego, czego najbardziej chcieliby uniknąć.