Lee. Na własne oczy (2024)

Elizabeth Miller przed wojną była modelką i fotografką związaną ze środowiskiem artystycznym, lecz pod koniec lat trzydziestych coraz bardziej interesuje ją dokumentowanie świata, który gwałtownie zmierza ku konfliktowi. Po przeprowadzce do Londynu pracuje dla brytyjskiego „Vogue’a”, fotografując skutki niemieckich bombardowań i codzienność ludzi żyjących pod ostrzałem. Nie chce jednak pozostać osobą oglądającą wojnę wyłącznie z bezpiecznej odległości. Walczy o możliwość wyjazdu na front jako korespondentka, mimo że obowiązujące przepisy i wojskowa biurokracja ograniczają dostęp kobiet do stref działań bojowych. Gdy otrzymuje zgodę, rusza do Europy i współpracuje z fotografem Davidem E. Schermanem. Jej aparat rejestruje szpitale polowe, żołnierzy, wyzwalane miasta oraz ślady zbrodni, których skali wcześniej nie potrafiła sobie wyobrazić. Każde kolejne miejsce wymaga od niej jednocześnie zawodowego dystansu i odporności na obrazy pozostające w pamięci długo po wykonaniu zdjęcia. Relacja z Rolandem Penrose’em zostaje wystawiona na próbę przez nieobecność i potrzebę dalszej pracy. Miller coraz wyraźniej rozumie, że dokumentacja może stać się świadectwem dla ludzi, którzy nie widzieli wojny z bliska. Cena takiego świadectwa ujawnia się jednak dopiero wtedy, gdy wydarzenia zapisane na kliszach zaczynają wpływać na jej własne życie. Materiał, który miała przekazać czytelnikom magazynu, staje się z czasem osobistym archiwum obrazów, od których po wojnie nie sposób już wrócić do dawnego życia.