Oppenheimer (2023)

J. Robert zaczyna karierę jako niezwykle zdolny fizyk teoretyczny, którego zainteresowania prowadzą od europejskich ośrodków naukowych do pracy na amerykańskich uniwersytetach. W latach trzydziestych rozwój fizyki jądrowej nabiera znaczenia politycznego, a wybuch II wojny światowej zmienia badania nad atomem w wyścig o broń. Generał Leslie Groves wybiera naukowca na kierownika tajnego laboratorium w Los Alamos. Tam powstaje zespół mający w ramach Projektu Manhattan skonstruować pierwszą bombę atomową, zanim podobne rozwiązanie opracują Niemcy. Praca wymaga zgromadzenia wybitnych specjalistów, stworzenia całego ośrodka od podstaw i podejmowania decyzji, których skutki wykraczają daleko poza teorię naukową. Równolegle przeszłe kontakty J. Roberta z osobami związanymi z lewicą oraz jego burzliwe relacje prywatne zaczynają przyciągać uwagę służb. Po wojnie fizyk angażuje się w dyskusję o kontroli broni jądrowej, co stawia go w konflikcie z wpływowymi ludźmi wspierającymi dalszy rozwój arsenału. Szczególne znaczenie zyskuje Lewis Strauss, urzędnik mający własne powody, by podważać pozycję naukowca. Historia budowy bomby przeplata się więc z późniejszym przesłuchaniem dotyczącym dostępu do tajemnic państwowych i pytaniem, jak państwo traktuje człowieka, którego wiedza pomogła mu zdobyć bezprecedensową siłę. Próba Trinity staje się momentem, w którym abstrakcyjne równania po raz pierwszy zamieniają się w realną eksplozję, a odpowiedzialność za dalsze użycie wynalazku przechodzi z laboratorium do polityków i wojskowych.