David (2025)

Młody Dawid spędza dni jako pasterz, z dala od dworu, wielkiej polityki i wojennych narad. Opieka nad stadem uczy go cierpliwości oraz odwagi, lecz nic nie przygotowuje go na chwilę, gdy Izraelici stają naprzeciw armii, której największym postrachem jest potężny Goliat. Doświadczony wojownik rzuca wyzwanie przeciwnikom i paraliżuje ich samą obecnością. Dawid nie ma zbroi ani pozycji, która dawałaby mu prawo do dowodzenia, ale wierzy, że siła nie zawsze zależy od rozmiaru człowieka i jego oręża. Decyzja o stawieniu czoła olbrzymowi otwiera przed nim drogę, której konsekwencji początkowo nie potrafi przewidzieć. Zwykły pasterz trafia bliżej króla Saula, poznaje życie w otoczeniu władcy i stopniowo zyskuje rozgłos. Rosnące znaczenie przynosi jednak zarówno przyjaźnie, jak i niebezpieczną zazdrość. Dawid musi nauczyć się funkcjonować w świecie, gdzie lojalność, wiara i pragnienie władzy potrafią prowadzić ludzi w przeciwnych kierunkach. Kolejne próby dotyczą już czegoś więcej niż odwagi na polu walki: sprawdzają, jakim człowiekiem pozostanie, kiedy inni zaczną widzieć w nim przyszłego przywódcę. Na jego drodze pojawiają się ludzie, którzy widzą w nim nadzieję, zagrożenie albo użyteczne narzędzie. Dawid coraz wyraźniej dostrzega, że zwycięstwo nad jednym przeciwnikiem było dopiero początkiem znacznie trudniejszej drogi ku odpowiedzialności.