Ostatni wschód słońca (2026)

Ry od lat układa codzienność wokół przewlekłej choroby, kolejnych konsultacji i ostrożności, którą jej matka Isolde traktuje jak podstawową zasadę bezpieczeństwa. Letni wyjazd na Majorkę ma być zmianą otoczenia, ale początkowo nie zmienia relacji między nimi. Ry nadal czuje, że każdy plan najpierw przechodzi przez filtr pytań o zdrowie i możliwe zagrożenia. Na wyspie poznaje Juliána, miejscowego chłopaka, który nie patrzy na nią przede wszystkim przez pryzmat medycznych ograniczeń. Wspólne wyprawy, rozmowy i spontaniczne decyzje sprawiają, że studentka zaczyna pozwalać sobie na rzeczy wcześniej odkładane z obawy przed konsekwencjami. Rodzące się uczucie nie usuwa jednak problemów, z którymi przyjechała. Stan Ry pogarsza się, a wybory dotyczące leczenia przestają być odległą kwestią do rozważenia po wakacjach. Jednocześnie w rodzinie wychodzą na jaw sekrety, które zmieniają jej spojrzenie na relację z Isolde i powody niektórych decyzji matki. Majorka staje się więc miejscem pierwszej prawdziwej próby samodzielności: Ry chce przeżyć lato na własnych zasadach, nie ignorując przy tym realnego zagrożenia. Im silniejsza jest więź z Juliánem, tym trudniej oddzielić wakacyjną przygodę od pytań o przyszłość, której dziewczyna nigdy nie nauczyła się traktować jako czegoś pewnego.