Wąwóz (2025)

Na dwóch krańcach gigantycznej rozpadliny umieszczeni zostają Levi i Drasa, znakomicie wyszkoleni strzelcy wykonujący ściśle tajne zadanie. Każde z nich ma pilnować własnej wieży i nie dopuścić, by cokolwiek wydostało się z głębi przepaści. Nie otrzymują pełnego wyjaśnienia, co znajduje się na dole ani dlaczego teren jest tak pilnie strzeżony. Izolacja ma trwać przez wiele miesięcy, a kontakt między posterunkami jest formalnie zabroniony. Samotność sprawia jednak, że Levi i Drasa zaczynają porozumiewać się na odległość, najpierw ostrożnie, później coraz swobodniej. Dzielą codzienną rutynę mimo kilometrowej pustki między nimi, nie zdając sobie jeszcze sprawy, jak szybko będą musieli polegać na sobie naprawdę. Gdy zabezpieczenia przestają wystarczać, tajemnica ukryta w głębi wychodzi poza ramy wojskowego eksperymentu. Bohaterowie odkrywają, że ich zadanie nie polegało jedynie na obserwacji, a zagrożenie może dotrzeć znacznie dalej niż do dwóch odizolowanych wież. Żeby przetrwać, muszą zejść tam, gdzie mieli nigdy nie trafiać, i ustalić, co przez lata próbowano zatrzymać. Rodząca się między nimi więź zostaje wystawiona na próbę w miejscu, w którym procedury przestają mieć znaczenie. Ich zbliżenie rozwija się wbrew regulaminowi i fizycznej odległości, początkowo przez znaki oraz improwizowane rozmowy. Dzięki temu każde z nich wie, że po drugiej stronie znajduje się ktoś, kto rozumie ciężar samotnej służby.