Wyspa umarłych (2025)

Po katastrofie militarnej u wybrzeży Tasmanii ogromny obszar zostaje zamknięty, a wojsko próbuje uporządkować skutki zdarzenia, którego skala przerosła pierwsze komunikaty. Eksperymentalna broń pozostawiła po sobie tysiące ofiar. Władze zatrudniają cywilów do pomocy przy odnajdywaniu i zabezpieczaniu ciał, ponieważ rodziny zaginionych wciąż czekają na informacje. Ava zgłasza się do pracy z bardzo konkretnym celem. Jej mąż zniknął w strefie objętej kwarantanną, a oficjalne procedury nie dały jej odpowiedzi, czy żyje. Kobieta liczy, że wchodząc na teren katastrofy sama znajdzie ślad. Na miejscu odkrywa coś, czego służby nie są w stanie wyjaśnić zwykłymi skutkami eksplozji. Ludzie uznani za zmarłych zaczynają odzyskiwać zdolność poruszania się, choć ich mózgi nie funkcjonują już w normalny sposób. Początkowo są powolni i dezorientujący, lecz sytuacja zmienia się wraz z kolejnymi obserwacjami. Ava musi kontynuować poszukiwania w krajobrazie pełnym ciał, patroli i narastającego strachu, nie wiedząc, co naprawdę stało się z jej mężem. Każdy kilometr w głąb strefy zwiększa szansę na odpowiedź, a jednocześnie oddala ją od bezpiecznej drogi odwrotu. Do tego dochodzi niepewność dotycząca natury samych nieumarłych. Wojsko traktuje ich jak biologiczne pozostałości katastrofy, lecz Ava widzi zachowania, które każą jej zachować większą ostrożność niż sugerują pierwsze procedury.