Zabierz mnie na Księżyc (2024)

Kelly Jones potrafi sprzedać niemal każdy pomysł, dlatego w czasie przygotowań do misji Apollo 11 zostaje sprowadzona do NASA z zadaniem poprawienia wizerunku agencji. Program kosmiczny pochłania ogromne środki, zainteresowanie opinii publicznej słabnie, a presja polityczna przed planowanym lądowaniem na Księżycu rośnie. Kelly natychmiast wprowadza własne metody: organizuje sesje, szuka sponsorów, upraszcza komunikację i próbuje zamienić inżynierów oraz astronautów w bohaterów zrozumiałych dla masowej publiczności. Takie podejście drażni Cole’a Davisa, dyrektora odpowiedzialnego za start, który woli skupiać się na technicznych przygotowaniach i bezpieczeństwie załogi. Ich spory szybko wychodzą poza kwestie zawodowe, bo wzajemna niechęć miesza się z rosnącym zainteresowaniem. Kelly otrzymuje jednak dodatkowe, ściśle tajne polecenie od rządowego urzędnika Moe Berkusa. Na wypadek niepowodzenia prawdziwej misji ma przygotować na Ziemi inscenizację lądowania, którą można będzie pokazać światu jako autentyczną transmisję. Cole nie może się o tym dowiedzieć. W miarę zbliżania się terminu startu Kelly coraz trudniej oddzielić kampanię wizerunkową od oszustwa, a prywatna relacja z człowiekiem odpowiedzialnym za rzeczywisty lot dodatkowo komplikuje wykonanie polecenia. Przygotowania odbywają się równolegle z realną pracą tysięcy ludzi, dlatego fałszywy plan z każdym dniem coraz mocniej zderza się z odpowiedzialnością za prawdziwą misję.