Frankenstein (2025)

Ambicja Victora wyrasta z przekonania, że śmierć nie musi być granicą nieprzekraczalną dla nauki. Wychowany przez surowego ojca i od młodości zafascynowany anatomią, medycyną oraz mechanizmami ludzkiego ciała, dorasta do pomysłu stworzenia życia z tego, co już umarło. Dzięki wsparciu bogatego Henricha Harlandera otrzymuje laboratorium i środki potrzebne do eksperymentu, którego żaden rozsądny uczony nie chciałby prowadzić publicznie. Victor zbiera szczątki zmarłych, łączy je w jedno ciało i podczas burzy doprowadza do jego ożywienia. Początkowa euforia szybko ustępuje frustracji. Istota uczy się świata od podstaw, reaguje na światło, dźwięk i ludzką obecność, lecz jej rozwój nie przebiega według planu twórcy. Zamiast traktować ją jak człowieka, Victor zaczyna powtarzać okrucieństwo, którego sam doświadczał w dzieciństwie. Inaczej zachowuje się Elizabeth, narzeczona jego brata Williama, dostrzegająca w nowym życiu zdolność do uczuć oraz uczenia się. Im więcej istota rozumie, tym boleśniej odczuwa samotność, odrzucenie i brak miejsca w świecie ludzi. Eksperyment przestaje być naukowym triumfem, a staje się konfliktem między stworzycielem a kimś, kto domaga się prawa do własnego istnienia. Pozbawiona opieki istota zaczyna samodzielnie poznawać język, relacje między ludźmi i znaczenie bliskości, odkrywając zarazem, że wygląd wystarcza, by obcy reagowali na nią strachem.