Gorzkie święta (2026)

Śmierć matki zastaje Elzę w momencie, gdy najłatwiej byłoby jej po prostu zająć się kolejnymi zawodowymi obowiązkami. Czterdziestoletnia reżyserka reklam odpowiada na stratę właśnie w ten sposób: pracuje coraz więcej i nie zostawia sobie czasu na żałobę. Organizm w końcu wymusza przerwę. Atak paniki oraz nasilające się dolegliwości sprawiają, że Elza wyjeżdża z Madrytu na Lanzarote podczas długiego weekendu w grudniu 2004 roku. Towarzyszy jej przyjaciółka Patricia, która również potrzebuje ucieczki od własnej codzienności, natomiast partner Elzy, Bonifacio, zostaje w mieście. Zmiana miejsca nie oznacza jednak odcięcia od problemów. Kobieta zaczyna przyglądać się ludziom wokół siebie z zawodowym nawykiem osoby stale szukającej materiału do opowieści, a prywatne doświadczenia znajomych coraz mocniej mieszają się z jej pracą i sposobem przeżywania straty. Równolegle pojawia się Raúl, scenarzysta i reżyser zmagający się z własnymi twórczymi oraz osobistymi napięciami. Losy postaci zaczynają się ze sobą splatać w sposób, który utrudnia rozpoznanie, gdzie kończy się przeżyte doświadczenie, a zaczyna historia przetworzona na potrzeby ekranu. Dla Elzy wyjazd, który miał dać chwilę oddechu, staje się konfrontacją z emocjami odkładanymi od śmierci matki. Pobyt na wyspie nie usuwa bólu; zmienia jedynie warunki, w których Elza po raz pierwszy od wielu tygodni nie może zasłonić go kolejnym zleceniem.