Jak żyć, żeby nie zwariować (2026)

Anka długo mogła sądzić, że najtrudniejsze życiowe decyzje ma już za sobą. Ma męża, dzieci, pracę i mieszkanie w centrum, czyli zestaw spraw dających przynajmniej pozory stabilności. Potem kilka problemów przychodzi niemal jednocześnie. Bartek okazuje się niewierny, zawodowe bezpieczeństwo znika, dzieci przechodzą własne bunty, a mieszkaniem zaczyna interesować się komornik. Dotychczasowy porządek rozpada się szybciej, niż Anka jest w stanie go ratować. Zamiast wracać do starego układu za wszelką cenę, kobieta próbuje zbudować codzienność na nowych warunkach. Nie ułatwia tego nadopiekuńcza matka, która ma gotową opinię na niemal każdy temat, ani kolejne problemy rodzinne wymagające natychmiastowej reakcji. W życiu Anki pojawiają się również nowi ludzie, w tym stand-uper Lucek oraz prawnik Mikołaj. Każda znajomość otwiera inną możliwość, ale żadna nie rozwiązuje za nią podstawowego pytania: czego właściwie chce po latach funkcjonowania według oczekiwań innych. Między obowiązkami wobec dzieci, konsekwencjami rozpadu małżeństwa i próbą odzyskania zawodowej samodzielności bohaterka zaczyna sprawdzać, czy kryzys może stać się początkiem życia urządzonego bardziej po jej myśli. Zamiast jednego wielkiego przełomu pojawia się więc ciąg mniejszych wyborów, przez które Anka krok po kroku odzyskuje wpływ na własne decyzje.