Księga pustyni (2026)

Czternastoletnia Sun dorastała z opowieścią, którą jej dziadek powtarzał przez lata jak niezwykłą rodzinną legendę. Jej bohaterem był Hadara, dwuletni chłopiec z rodziny nomadów, zagubiony podczas burzy piaskowej na Saharze i przygarnięty przez strusie. Sun wykorzystuje tę historię w swojej książce, przekonana, że opisuje przede wszystkim piękną baśń przekazywaną z pokolenia na pokolenie. Wszystko zmienia zaproszenie do odwiedzenia Sahary. Na miejscu dziewczyna zaczyna dostrzegać szczegóły sugerujące, że opowieść dziadka mogła wydarzyć się naprawdę, a Hadara nie był wymyśloną postacią. Poszukiwanie odpowiedzi prowadzi ją coraz głębiej w przeszłość rodziny oraz w historię dziecka, które po utracie bliskich musiało nauczyć się przetrwania wśród pustynnych zwierząt. Sun próbuje ustalić, kim naprawdę był chłopiec, jak przez lata radził sobie z dala od ludzi i dlaczego dziadek znał jego losy tak dokładnie. Wędrówka po pustyni przestaje być zwykłą podróżą śladami własnej książki. Staje się próbą oddzielenia rodzinnego mitu od wspomnień, które przez lata pozostawały niewypowiedziane, a jednocześnie pozwala dziewczynie spojrzeć inaczej na człowieka, którego dotąd znała przede wszystkim jako autora ulubionej historii z dzieciństwa. Sahara dostarcza jej kolejnych tropów, ale zamiast gotowych odpowiedzi Sun znajduje ludzi i miejsca, które zmuszają ją do ponownego odczytania opowieści zapisanej wcześniej z dziecięcej perspektywy.