Ktoś we mnie (2026)

David Zimmerman zbliża się do czterdziestki i coraz wyraźniej zamyka w życiu, które nie daje mu większej satysfakcji. Pracuje jako fotograf, utrzymuje chłodny kontakt z bliskimi i rzadko dopuszcza innych ludzi naprawdę blisko. Podczas imprezy jego uwagę przyciąga tajemnicza Eva. Przypadkowe spotkanie uruchamia ciąg wydarzeń, których nie da się wyjaśnić zwykłym nieporozumieniem. Wkrótce Eva odkrywa, że znajduje się w ciele Davida, a granice między ich tożsamościami zaczynają się rozpadać. Dokumenty, wygląd i głos wskazują jedno, pamięć oraz poczucie własnego „ja” coś zupełnie innego. Próba ustalenia, co właściwie się wydarzyło, prowadzi bohaterów przez cudze relacje, wspomnienia i ślady pozostawione przed zamianą. Każda osoba, do której zwracają się po pomoc, reaguje przede wszystkim na ciało stojące przed nią, dlatego nawet najprostsze wyjaśnienie brzmi jak niemożliwa historia. Poszukiwanie sposobu na odzyskanie dawnego porządku szybko przestaje dotyczyć wyłącznie fizycznej przemiany. David i Eva muszą sprawdzić, jak wiele z człowieka pozostaje niezmiennego, gdy jego twarz, społeczne role i sposób, w jaki widzą go inni, nagle przestają do niego należeć. Im głębiej wchodzą w labirynt wzajemnych sekretów, tym trudniej rozstrzygnąć, które wspomnienia naprawdę są ich własne.