Ministranci (2025)

Czterech nastolatków służących przy ołtarzu ma coraz większy problem z tym, co widzi poza murami kościoła. W ich sąsiedztwie nie brakuje biedy, przemocy i ludzi pozostawionych samym sobie, a dorośli, którzy powinni reagować, wydają się zajęci czymś innym. Chłopcy dochodzą do wniosku, że samo czekanie niczego nie zmieni. Instalują podsłuch w konfesjonale, aby poznać sekrety mieszkańców i dowiedzieć się, kto naprawdę potrzebuje pomocy, a kto krzywdzi innych. Zdobyte informacje zaczynają wykorzystywać według własnego, bardzo młodzieńczego rozumienia sprawiedliwości. Sięgają nawet po pieniądze z parafialnej kasy, przekonani, że lepiej przysłużą się potrzebującym niż pozostawione na miejscu. Początkowo działania grupy przypominają tajną misję, w której można poczuć się jak lokalny obrońca słabszych. Szybko jednak okazuje się, że cudze tajemnice mają konsekwencje, a wymierzanie sprawiedliwości bez pełnej wiedzy łatwo wymyka się spod kontroli. Filip i jego koledzy zaczynają wchodzić w konflikty znacznie poważniejsze od szkolnych problemów. Granica między pomaganiem a karaniem staje się coraz mniej czytelna, zwłaszcza gdy chłopcy sami zaczynają decydować, kto zasługuje na drugą szansę. Podsłuch daje im wiedzę, do której nigdy nie powinni mieć dostępu, a każde wykorzystanie zasłyszanych wyznań zwiększa ryzyko ujawnienia całego przedsięwzięcia. Dobre intencje nie chronią ich przed skutkami decyzji podejmowanych za plecami dorosłych.