Ostatni wiking (2025)

Piętnaście lat więzienia nie zmienia najważniejszego planu Ankera: po odzyskaniu wolności chce odnaleźć pieniądze z napadu, które przed aresztowaniem powierzył młodszemu bratu. Manfred miał zakopać gotówkę w lesie niedaleko ich rodzinnego domu i jako jedyny znał dokładne miejsce. Problem w tym, że przez lata jego stan psychiczny bardzo się zmienił. Mężczyzna nie pamięta, gdzie ukrył łup, przechodzi kryzysy tożsamości i jest przekonany, że jest Johnem Lennonem. Zwracanie się do niego prawdziwym imieniem może wywołać gwałtowną reakcję, dlatego Anker szybko odkrywa, że proste wypytywanie nie doprowadzi go do pieniędzy. Bracia wracają w rodzinne strony, licząc, że znajome miejsca uruchomią wspomnienia. Poszukiwania przeradzają się w osobliwą podróż przez ich wspólne dzieciństwo, dawne urazy oraz sposób, w jaki przez lata definiowali siebie nawzajem. Do sprawy włącza się psychiatra Lothar, proponujący terapię opartą na zaakceptowaniu obecnej tożsamości Manfreda zamiast ciągłego podważania jej. Anker początkowo interesuje się wyłącznie łupem, ale każdy kolejny etap uświadamia mu, że pamięć brata nie jest sejfem, który wystarczy otworzyć odpowiednim pytaniem. Odnalezienie pieniędzy zaczyna zależeć od zrozumienia człowieka, którego przez lata uważał za najsłabsze ogniwo własnego planu. Wyprawa wymusza również spotkania z ludźmi pamiętającymi obu braci sprzed lat, przez co historia ukrytego łupu miesza się z wersjami rodzinnej przeszłości, których Anker wolałby nie słuchać.