Powiedz mi, co czujesz (2026)

Patryk i Maria wchodzą w pierwszą naprawdę dorosłą relację z przekonaniem, że bliskość da się zbudować samym uczuciem. Szybko wychodzi na jaw, że oboje przynoszą do związku doświadczenia wyniesione z rodzinnych domów. Dawne lęki, sposoby unikania trudnych rozmów i problemy z okazywaniem emocji wracają w chwilach, kiedy najbardziej chcieliby zachować się inaczej. Oboje są młodymi artystami, więc próbują przepracować własne problemy również poprzez twórczość. Maria uruchamia projekt „SKUP ŁEZ”, w ramach którego płaci ludziom za ich łzy i zamienia cudze emocje w materiał do działania artystycznego. Patryk stoi po przeciwnej stronie tego doświadczenia: sam nie potrafi płakać, choć narastające napięcie coraz wyraźniej domaga się ujścia. Ich związek rozwija się szybko i intensywnie, przez co mało jest czasu na spokojne oswojenie różnic. Kolejne rozmowy, gry i narzędzia przypominające ćwiczenia terapeutyczne zmuszają oboje do nazywania rzeczy, które wcześniej łatwiej było przemilczeć. Bliskość staje się dla nich testem tego, czy można przerwać rodzinne schematy bez uciekania od drugiej osoby. Patryk i Maria muszą nauczyć się rozpoznawać własne reakcje, zanim każde nieporozumienie zacznie odtwarzać historie, od których oboje chcieli się odciąć. Ich uczucie rozwija się równolegle z próbą nauczenia się języka emocji, którego żadne z nich nie wyniosło w wystarczającym stopniu z dzieciństwa.