Trzy kroki od siebie (2019)

Stella Grant zna szpitalne korytarze lepiej niż większość miejsc poza nimi. Choruje na mukowiscydozę, skrupulatnie pilnuje leków i procedur, a poczucie kontroli pomaga jej radzić sobie z codziennym ryzykiem. Podczas kolejnego pobytu poznaje Willa Newmana, pacjenta w podobnym wieku, który bierze udział w eksperymentalnym leczeniu. Ich podejście do choroby trudno pogodzić. Stella planuje każdą godzinę i pilnuje zaleceń, Will coraz mniej wierzy, że kolejne kuracje mają sens. Mimo początkowych spięć zaczynają spędzać ze sobą czas. Problemem jest zasada dotycząca chorych na mukowiscydozę: ze względu na możliwość wzajemnego zakażenia nie mogą zbliżać się do siebie na bezpieczną odległość. Rodzące się uczucie rozwija się więc przez rozmowy, wiadomości i wspólne chwile, w których każdy gest wymaga kontroli. Stella próbuje przekonać Willa do regularnego leczenia, on natomiast podważa jej potrzebę podporządkowania całego życia medycznym regułom. Ważną osobą pozostaje także Poe, wieloletni przyjaciel Stelli i pacjent tego samego szpitala. Bohaterowie wiedzą, że ich sytuacja nie pozwala na zwykły nastoletni romans. Im bliżej są emocjonalnie, tym bardziej dotkliwa staje się fizyczna granica, której przekroczenie może mieć poważne konsekwencje. Pielęgniarka Barbara pilnuje zasad, bo wie, jak szybko drobne odstępstwo może skończyć się zakażeniem. Dla Stelli i Willa medyczny dystans staje się więc czymś więcej niż liczbą: wyznacza granicę między potrzebą bliskości a instynktem przetrwania.