Dr House (2004)

Do zespołu diagnostycznego Szpitala Klinicznego Princeton-Plainsboro trafiają przypadki, przy których standardowe rozpoznanie przestaje wystarczać. Kierujący grupą diagnosta traktuje objawy jak elementy zagadki i zwykle zakłada, że pacjenci nie przekazują lekarzom całej prawdy. Przewlekły ból nogi, uzależnienie od leków przeciwbólowych i niechęć do bezpośrednich rozmów z chorymi nie ułatwiają współpracy, ale jego zdolność łączenia pozornie niepowiązanych symptomów sprawia, że dyrektor szpitala Lisa Cuddy toleruje metody, których nie zaakceptowałaby u większości lekarzy. W pierwszym zespole pracują Eric Foreman, Allison Cameron i Robert Chase. Każde z nich inaczej reaguje na prowokacje przełożonego i inaczej podchodzi do granicy między koniecznym ryzykiem a złamaniem procedur. Najbliższą osobą poza zespołem pozostaje onkolog James Wilson, który potrafi rozmawiać z Gregorym bez zawodowego dystansu i często próbuje zatrzymać go przed decyzjami podejmowanymi pod wpływem bólu albo uporu. Kolejne przypadki zaczynają się od nietypowego objawu, błędnego tropu lub nagłego pogorszenia stanu pacjenta. Badania i leczenie prowadzą do nowych hipotez, które bywają odrzucane niemal natychmiast. Równolegle rozwijają się konflikty w szpitalu i prywatne problemy lekarzy, szczególnie wtedy, gdy własne słabości diagnosty okazują się trudniejsze do rozpoznania niż choroby jego pacjentów.