Aftersun (2022)

Jedenastoletnia Sophie spędza wakacje z ojcem w niedrogim tureckim kurorcie, gdzie hotelowe baseny, wycieczki i wieczorne rozrywki tworzą dla niej świat oderwany od codzienności. Calum jest młodym ojcem, który stara się wykorzystać wspólny czas najlepiej, jak potrafi. Żartuje z córką, uczy ją nowych rzeczy, rozmawia o dorastaniu i nagrywa część urlopu kamerą wideo. Sophie obserwuje starszych nastolatków, zaczyna interesować się relacjami między ludźmi i powoli wchodzi w etap, w którym dziecięca perspektywa przestaje jej wystarczać. Nie widzi jednak wszystkiego. Gdy zostaje sama albo zajmuje się własnymi sprawami, Calum mierzy się z problemami, których nie potrafi przed nią nazwać. Drobne gesty, nagłe zmiany nastroju i chwile wycofania pozostają dla dziewczynki nieczytelne. Po latach dorosła Sophie wraca pamięcią do tamtego wyjazdu, korzystając również z zachowanych nagrań. Próbuje złożyć z nich obraz człowieka, którego jako dziecko znała przede wszystkim jako kochającego ojca. Wakacyjne wspomnienia układają się więc nie w prostą kronikę urlopu, lecz w poszukiwanie odpowiedzi na pytania, których jedenastolatka nie umiała jeszcze zadać. Między ojcem i córką nie dochodzi do jednego wielkiego konfliktu, który tłumaczyłby ich relację. Znaczenie mają raczej krótkie rozmowy, wspólne tańce, drobne sprzeczki i momenty milczenia. Dopiero z perspektywy czasu Sophie może zobaczyć w nich sygnały niedostępne dla dziecka przeżywającego po prostu wakacje.