Cisza nocna (2024)

Lucjan ma prawie osiemdziesiąt lat i przez większość życia był aktorem przyzwyczajonym do samodzielności. Po śmierci żony mieszka sam, ale syn zaczyna uważać, że ojciec potrzebuje stałej opieki. Remont mieszkania i narodziny kolejnego dziecka w rodzinie stają się pretekstem, by umieścić Lucjana na pewien czas w domu seniora położonym na uboczu. Starszy mężczyzna od początku traktuje pobyt jako rozwiązanie przejściowe i nie zamierza rezygnować z dotychczasowej niezależności. Z czasem placówka zaczyna jednak budzić w nim coraz większy niepokój. Nocami słyszy odgłosy, dostrzega postacie i doświadcza zdarzeń, których inni mieszkańcy oraz personel zdają się nie zauważać. Wśród seniorów dochodzi także do kolejnych zgonów, a Lucjan zaczyna podejrzewać, że nie wszystkie można wyjaśnić wiekiem czy chorobą. Szczególną uwagę przyciąga zamknięta część budynku i tajemnicza piwnica. Problem w tym, że jego relacje o nocnych wydarzeniach łatwo uznać za objaw pogarszającego się zdrowia. Sam bohater również nie jest pewien, czy może ufać własnym zmysłom. Próbuje więc oddzielić rzeczywiste zagrożenie od lęku, samotności i wspomnień, jednocześnie szukając odpowiedzi na pytanie, co naprawdę dzieje się z mieszkańcami ośrodka. Nie pomaga fakt, że personel ma gotowe wyjaśnienie niemal każdego incydentu, a rodzina Lucjana częściej martwi się jego stanem niż treścią tego, co próbuje przekazać.