Fabelmanowie (2022)

Sammy Fabelman po pierwszej wizycie w kinie nie potrafi przestać myśleć o ruchomych obrazach. Szczególne wrażenie robi na nim scena katastrofy kolejowej, którą próbuje odtworzyć za pomocą zabawkowego pociągu i domowej kamery. Z niewinnego eksperymentu rodzi się pasja, stopniowo zajmująca coraz ważniejsze miejsce w jego dorastaniu. Matka Mitzi rozumie artystyczny temperament syna, podczas gdy pragmatyczny ojciec Burt traktuje filmowanie głównie jako interesujące hobby. Kolejne przeprowadzki rodziny dają Sammy'emu nowe plenery, znajomych i problemy. Tworzy amatorskie westerny oraz wojenne widowiska, uczy się montażu, pracy z aktorami i tego, że kamera może wydobyć z rzeczywistości szczegóły niewidoczne podczas zwyczajnego patrzenia. Ta ostatnia umiejętność nabiera bolesnego znaczenia, gdy materiał nakręcony podczas rodzinnego wyjazdu odsłania przed nim sekret dotyczący najbliższych. Równocześnie dorastający chłopak mierzy się z napięciami w domu, szkolną przemocą i pytaniem, czy filmowanie pozostanie zabawą, czy stanie się jego przyszłością. Obiektyw pozwala mu porządkować doświadczenia, ale nie chroni przed konsekwencjami tego, co dzięki niemu zauważa. Filmowe eksperymenty coraz częściej pomagają Sammy'emu radzić sobie z rzeczywistością, której nie umie uporządkować w rozmowie. Nawet szkolne wydarzenia zaczyna obserwować jak materiał do późniejszego montażu, odkrywając przy tym, że sposób pokazania człowieka na ekranie może zmienić jego obraz bardziej niż same fakty.