Hokum (2026)

Ohm Bauman przyjeżdża do odległego zajazdu w Irlandii z prochami rodziców i zamiarem pożegnania się z przeszłością w możliwie spokojny sposób. Jest pisarzem, więc opowieści naturalnie przyciągają jego uwagę, lecz miejscowa legenda szybko przestaje brzmieć jak niewinna ciekawostka dla turystów. Według historii przekazywanej wokół starego budynku z apartamentem dla nowożeńców związana jest wiedźma, której obecność ma od lat pozostawiać ślady w życiu gości. Ohm początkowo traktuje takie informacje jak materiał, który można analizować z bezpiecznego dystansu. Żałoba, samotność i atmosfera miejsca sprawiają jednak, że zaczyna coraz mocniej skupiać się na opowieści. Pojawiają się niepokojące wizje, a zwyczajne szczegóły wnętrza zaczynają wyglądać jak elementy czegoś zaplanowanego. Kiedy dochodzi do zaginięcia, trudno dalej uznawać wszystko za efekt zmęczenia albo wyobraźni pisarza. Ohm próbuje ustalić, co wydarzyło się wcześniej w zajeździe i dlaczego legenda wydaje się dotyczyć także jego pobytu. Poszukiwanie odpowiedzi prowadzi go do fragmentów własnej przeszłości, których wolałby nie otwierać ponownie. Im dłużej pozostaje na miejscu, tym trudniej określić, czy widzi działanie nadprzyrodzonej siły, czy też jego pamięć i żałoba nadają kształt temu, czego najbardziej się obawia. Wyjazd przestaje być prostym rozwiązaniem, gdy osobista historia zaczyna łączyć się z tajemnicą zajazdu.