Lalka (2026)

Warszawa końca XIX wieku jest dla Stanisława Wokulskiego miejscem wielkich możliwości i równie wyraźnych granic. Kupiec wraca do miasta jako człowiek z pokaźnym majątkiem zdobytym podczas wojny rosyjsko-tureckiej. Pieniądze pozwalają mu wejść do salonów, które wcześniej były poza jego zasięgiem, ale nie gwarantują pełnej akceptacji arystokracji. Wokulski ma jednak konkretny powód, by próbować. Jest zakochany w Izabeli Łęckiej, córce zubożałego arystokraty Tomasza Łęckiego. Kobieta przywykła do świata tytułów, pozycji i towarzyskich rytuałów, dlatego bogaty przedsiębiorca nie staje się automatycznie kandydatem odpowiadającym jej wyobrażeniom o przyszłości. Wokulski wykorzystuje majątek, kontakty i talent do interesów, by zbliżyć się do rodziny Łęckich oraz zdobyć miejsce w ich otoczeniu. Jednocześnie prowadzi sklep, spotyka dawnych znajomych i obserwuje społeczeństwo podzielone między ludzi żyjących z pracy a warstwę broniącą dawnych przywilejów. Towarzyszy mu Ignacy Rzecki, oddany przyjaciel i subiekt patrzący na przemiany epoki z własnej perspektywy. Im bardziej Wokulski podporządkowuje kolejne decyzje uczuciu do Izabeli, tym mocniej ścierają się w nim ambicja, rozsądek i potrzeba przekroczenia granicy, której samo bogactwo może nie wystarczyć, by usunąć. Każdy awans towarzyski przybliża go do ukochanej, ale zarazem coraz wyraźniej odsłania zasady środowiska, do którego próbuje wejść na własnych warunkach.