Ojczyzna (2026)

Latem 1949 roku Thomas Mann wraca do Niemiec po szesnastu latach spędzonych na emigracji. Europa jest po wojnie, kraj leży częściowo w ruinach, a nowy podział polityczny coraz wyraźniej rozcina go na dwa przeciwstawne obszary. Pisarz podróżuje razem z córką Eriką czarnym buickiem z amerykańskiej strefy we Frankfurcie do znajdującego się pod kontrolą sowiecką Weimaru. Oficjalne spotkania, przemówienia i uroczystości są tylko jednym wymiarem powrotu. Mann ogląda miejsca, które znał przed wyjazdem, spotyka ludzi próbujących odnaleźć się po katastrofie nazizmu i mierzy się z pytaniem, co właściwie znaczy powrót do kraju, który przez lata odrzucał. Erika, sama będąca pisarką i aktorką, przeżywa ten powrót z własnej perspektywy i ma osobisty stosunek do rodzinnej przeszłości. Podróż odsłania napięcia między nimi, bo każde inaczej przeżywa emigrację, rozpad dawnego świata i polityczne oczekiwania kierowane wobec słynnego pisarza. Trasa przez podzielone Niemcy staje się jednocześnie drogą przez rodzinne wspomnienia. Thomas musi skonfrontować publiczny wizerunek moralnego autorytetu z prywatnymi pęknięciami niemożliwymi do usunięcia uroczystym powitaniem czy powrotem do miejsc związanych z dawnym życiem. Z każdym kilometrem pytanie o przynależność staje się mniej oczywiste. Mann przyjeżdża jako Niemiec, emigrant i obywatel świata, którego słowa są obserwowane po obu stronach rodzącej się żelaznej kurtyny. Ich wspólna droga coraz wyraźniej odsłania również pęknięcia obecne wewnątrz rodziny Mannów.