Wielkie przebudzenie (2026)

Na długo przed amerykańską wojną o niepodległość kolonie przeżywają okres politycznego niepokoju i głębokich sporów o to, czym właściwie jest wolność. Wtedy do coraz większych tłumów zaczyna przemawiać anglikański kaznodzieja George Whitefield. Jego kazania przyciągają ludzi z różnych środowisk i uruchamiają szeroki ruch religijnego ożywienia, który szybko przekracza granice pojedynczych wspólnot. Whitefield spotyka Benjamina Franklina, drukarza, wydawcę i sceptyka podchodzącego do wiary zupełnie inaczej niż popularny duchowny. Różnice nie przeszkadzają im jednak zbudować zaskakującej przyjaźni. Franklin dostrzega siłę oddziaływania Whitefielda i zaczyna drukować jego kazania w „The Pennsylvania Gazette”, dzięki czemu słowa kaznodziei docierają do odbiorców daleko poza miejscami jego wystąpień. Ich relacja rozwija się na przecięciu wiary, druku, publicznej debaty i rodzących się idei politycznych. Whitefield mówi o wolności w wymiarze duchowym, Franklin myśli o niej przede wszystkim jako o zasadzie organizującej życie społeczne. W miarę narastania napięć w koloniach obaj odkrywają, że ich odmienne spojrzenia mogą prowadzić do wspólnego pytania: czy trwała wolność zaczyna się od prawa zapisanego na papierze, czy od przekonań ludzi, którzy mają według niego żyć. Drukowane teksty i publiczne wystąpienia zaczynają łączyć odległe społeczności, a przyjaźń obu mężczyzn wystawiana jest na próbę przez różnice, których żaden z nich nie zamierza po prostu porzucić.