Chopin, Chopin! (2025)

Paryż w 1835 roku zna Fryderyka jako dwudziestopięcioletniego pianistę, którego obecność potrafi przesądzić o randze salonowego wieczoru. Gra dla arystokracji, bywa na przyjęciach, utrzymuje kontakty z artystami i jednocześnie komponuje utwory, które wymagają od niego znacznie większej koncentracji niż towarzyskie życie stolicy Francji. Za energią, dowcipem i umiejętnością skupiania na sobie uwagi kryje się jednak coraz poważniejsza choroba. Fryderyk wie, że organizm nie pozwala mu żyć tak intensywnie bez konsekwencji, lecz nie zamierza zwalniać. Potrzebuje również pieniędzy, dlatego poza koncertami przyjmuje zamówienia i udziela lekcji gry na fortepianie. W jego otoczeniu pojawiają się Ferenc Liszt, Julian Fontana, Jan Matuszyński, Delfina Potocka oraz George Sand, a kolejne znajomości odsłaniają różne strony człowieka, który potrafi być błyskotliwym gospodarzem wieczoru i zarazem zamkniętym twórcą walczącym o każdą frazę. Coraz trudniej oddzielić życie prywatne od muzyki, szczególnie gdy zdrowie zaczyna ograniczać podróże oraz codzienne obowiązki. Fryderyk próbuje wykorzystać czas, który mu pozostał, a potrzeba bycia lubianym i obecnym wszędzie stopniowo ustępuje świadomości, że najtrwalszą częścią jego życia pozostają komponowane utwory. Każde kolejne spotkanie towarzyskie staje się dla niego jednocześnie możliwością zarobku, źródłem nowych relacji i przeszkodą w pracy wymagającej ciszy, czasu oraz pełnego skupienia.